پلی الکترولیت چیست؟ پلیالکترولیتها پلیمرهایی هستند که در ساختار تکرارشوندهٔ خود گروههای یونیزهشونده دارند و به همین دلیل رفتار آنها ترکیبی از ویژگیهای پلیمرها و الکترولیتهاست. این مواد مانند الکترولیتهای معمولی—یعنی اسیدها، بازها و نمکها—در آب حل میشوند و به یونهای باردار تفکیک میگردند. میزان بار آنها باتوجه به pH محیط میتواند تغییر کند و یک یا چند بار الکتریکی حمل کنند. به همین دلیل، خواص فیزیکی و شیمیایی پلیالکترولیتها تحت تأثیر همزمان ساختار پلیمری و رفتار یونی آنها قرار دارد. اگر یک پلیالکترولیت دارای واحدهای مونومری اسیدی باشد، به آن پلیاسید یا پلیآنیون گفته میشود و اگر برعکس، ساختار آن شبیه نمکها باشد، به آن پلینمک (Polysalt) میگویند.
محلول پلیالکترولیتها همانند نمکهای معمولی توانایی رسانایی الکتریکی دارد، اما از نظر رفتار فیزیکی بیشتر شبیه پلیمرها عمل میکند و ویسکوزیتهٔ آن به وزن مولکولی و غلظت زنجیرههای پلیمری بستگی دارد. حضور زنجیرههای بلند و باردار در این ترکیبات—which در بسیاری از سامانههای مواد نرم دیده میشود—بهطور مستقیم بر ساختار، پایداری و نوع برهمکنشهای مولکولی اثر میگذارد. بسیاری از مولکولهای زیستی نیز در این گروه قرار میگیرند؛ مانند پلیپپتیدها، گلیکوزآمینوگلیکانها و DNA که نمونههای شناختهشدهٔ پلیالکترولیتها هستند. همچنین در صنایع مختلف از فلوکولانتهای طبیعی و مصنوعی مبتنی بر پلیالکترولیتها استفاده میشود که در ادامه به آنها پرداخته خواهد شد.
بار پلی الکترولیت ها
این ترکیبات را نیز میتوان همانند اسیدها و بازها به دو گروه قوی و ضعیف تقسیم کرد. فلوکولانتهای قوی در گسترهٔ وسیعی از pH تقریباً بهطور کامل در آب تفکیک میشوند، در حالیکه نوع ضعیف آنها دارای ثابت تفکیک حدود ۲ تا ۱۰ است و در pHهای میانی تنها بخشی از گروههای یونی آنها جدا میشود؛ بنابراین این مواد در محلول بهطور کامل باردار نیستند. از آنجا که درجهٔ بار پلیالکترولیتها نقش مهمی در رفتار آنها دارد، بسیاری از ویژگیهای فیزیکی محلول—including قدرت یونی و طول دبی—به میزان تفکیک و یونهای متقابلی که آزاد میشوند بستگی دارد. این تغییرات در نهایت بر خواصی مانند هدایت الکتریکی نیز اثر میگذارد و رفتار محلول را تحت تأثیر قرار میدهد.
انواع پلی الکترولیت ها
فلوکولانتها را میتوان بر اساس نوع بار الکتریکی به سه گروه آنیونی، کاتیونی و غیریونی دستهبندی کرد.
نوع گروه یونی موجود در زنجیره، یون شمارندهٔ همراه آن و ساختار واحدهای تکرارشونده تعیین میکند که این مواد در آب یا سایر حلالهای قطبی تا چه اندازه حل شوند، چه میزان رسانایی الکتریکی داشته باشند و رفتار رئولوژیکی محلول آنها چگونه باشد. برخلاف پلیمرهای غیریونی، ویژگیهای فلوکولانتها بهشدت تحت تأثیر pH محیط و مقدار نمک محلول قرار دارد و تغییر این عوامل میتواند بهطور قابلتوجهی خواص فیزیکی و عملکرد آنها را دگرگون کند.
تفاوت پلی الکترولیت کاتیونی و آنیونی
تفاوت اصلی این دو نوع فلوکولانت در نوع بار الکتریکی آنهاست؛ فلوکولانتهای آنیونی بار منفی و فلوکولانتهای کاتیونی بار مثبت حمل میکنند. همین اختلاف در بار سبب میشود که هرکدام رفتار، ویژگیها و در نتیجه کاربردهای متفاوتی در فرآیندهای صنعتی داشته باشند. در ادامه، به معرفی دقیقتر این دو گروه، شیوههای تولید آنها و حوزههایی که در آن مورد استفاده قرار میگیرند پرداخته خواهد شد.
پلی الکترولیت های آنیونی
وقتی یک پلیالکترولیت دارای گروههایی باشد که پس از یونیزه شدن بار منفی ایجاد کنند و مجموع بار زنجیره را منفی سازند، آن را پلیالکترولیت آنیونی مینامند. ساختار مولکولی این مواد معمولاً بهصورت پلیمرهای خطی محلول در آب است و اغلب به شکل پودر سفید عرضه میشوند. در مقابل، در حلالهای آلیفاتیک، بنزن، اتر و استون حل نمیشوند و ماهیتی کاملاً آبدوست دارند. سه گروه یونی رایج که پلیالکترولیتهای آنیونی را تشکیل میدهند شامل کربوکسیلاتها (COO–)، فسفاتها (-PO₃H– و -PO₃²–) و سولفوناتها (SO₃–) هستند که هرکدام ویژگیهای متفاوتی به این ترکیبات میبخشند.
پلی الکترولیت های کاتیونی
وقتی یک پلیالکترولیت دارای گروههایی باشد که پس از یونیزه شدن بار مثبت ایجاد کنند و مجموع بار زنجیره را مثبت سازند، آن را پلیالکترولیت کاتیونی مینامند. در این دسته، انواع مختلفی از مواد قرار میگیرند؛ از جمله نانوذرات با سطح باردار مثبت، هوموپلیمرهای کاتیونی و کوپلیمرهایی که حامل گروههای مثبت هستند. ساختار مولکولی این ترکیبات معمولاً بهصورت زنجیرههای پلیمری خطی با واحدهای تکرارشوندهٔ متفاوت است.
از مهمترین گروههای یونی که بار مثبت ایجاد میکنند میتوان به آمونیومهای یکظرفیتی، دوظرفیتی و چهارضرفیتی اشاره کرد (NH₃⁺، =NH₂⁺ و ≡N⁺). این گروهها نقش اصلی را در ایجاد بار مثبت و تعیین رفتار شیمیایی و فیزیکی پلیالکترولیتهای کاتیونی بر عهده دارند
پلی الکترولیت غیر یونی
این دسته از پلیمرها فاقد هرگونه بار الکتریکی هستند و در محیط محلول بهصورت ترکیباتی کاملاً خنثی رفتار میکنند. ساختار مولکولی آنها معمولاً با فرمولی مانند (C₄H₆)ₙ/₂(C=O)₂(NH₂)₂ توصیف میشود، اما آنچه آنها را متمایز میکند نبودِ گروههای یونی و در نتیجه پایداری و رفتار یکنواختشان در برابر تغییرات pH و نمک است.
تولید پلی الکترولیت ها
سه شیوهٔ اصلی برای سنتز پلیالکترولیتهای آنیونی، کاتیونی و غیریونی وجود دارد که هرکدام بر پایهٔ مسیرهای متفاوت پلیمریزاسیون و نوع گروههای عاملی طراحی میشوند.
- تولید فلوکولانت آنیونی
برای تولید این نوع پلیالکترولیت معمولاً از آکریلآمید، آکریلیکاسید و هیدروکسید سدیم بهعنوان مواد اولیه استفاده میشود. در طی واکنش، آکریلیکاسید با سدیم هیدروکسید خنثی شده و به نمک سدیمی تبدیل میشود و سپس همراه با آکریلآمید وارد فرایند پلیمریزاسیون میگردد. حاصل این واکنش، پلیمر خطیای است که واحدهای آکریلآمید و آکریلات سدیم را در زنجیرهٔ خود دارد و ساختار کلی آن را میتوان با رابطهٔ زیر نمایش داد:
nCH₂=CH–CONH₂ + mC₂H₃–COOH + NaOH → (C₄H₅NO)ₙ(C₃H₃O₂Na⁺)ₘ
- تولید فلوکولانت کاتیونی
برای تهیه این نوع پلیالکترولیت، معمولاً آکریلآمید همراه با مونومر کلرومتیلآکریلات وارد واکنش پلیمریزاسیون میشود. در این فرایند، واحدهای آکریلآمید با مونومرهای دارای گروه کلرومتیل ترکیب شده و زنجیرهای پلیمری با بار مثبت ایجاد میکنند. نتیجهٔ این واکنش، پلیمر کاتیونیای است که ساختار کلی آن را میتوان با رابطهٔ زیر نمایش داد:
nC₃H₅NO + m(C₅O₂H₈) → (C₃H₅NO)ₙ(C₉H₁₈O₂N–R)ₘ
- تولید فلوکولانت غیریونی
در فرایند پلیمریزاسیون آکریلآمید، محصول نهایی پلیآکریلآمید تشکیل میشود؛ پلیمر خنثی و بدون بار که ساختار کلی آن را میتوان با رابطهٔ زیر نمایش داد:
nCH₂=CH–CONH₂ → (C₄H₆)ₙ/₂(C=O)₂(NH₂)₂
این خانواده از پلیمرها هم بهصورت طبیعی و هم سنتزی در مقیاس وسیع تولید میشوند و به دلیل توانایی بالای آنها در ایجاد لخته و تجمع ذرات، در صنایع مختلف کاربرد گستردهای دارند. از میان فلوکولانتهای طبیعی میتوان به پکتین (پلیگالاکتورونیک اسید)، آلژینات (آلژینیک اسید)، کربوکسیمتیلسلولز و پلیپپتیدها اشاره کرد. در گروه فلوکولانتهای مصنوعی نیز موادی مانند پلیاکریلیک اسید، پلیاستایرنسولفونات، پلیآلیلآمین، کربوکسیمتیلسلولز و نمکهای مختلف آنها از رایجترین گزینهها به شمار میآیند.
در تصویر زیر میتوانید نمونههایی از ساختارهای مختلف پلیالکترولیتها را مشاهده کنید؛ شکلهایی که معمولاً برای نمایش تفاوت میان پلیالکترولیتهای آنیونی، کاتیونی و غیریونی بهکار میروند و نشان میدهند چگونه نوع گروههای عاملی و بار الکتریکی، ظاهر و آرایش زنجیرههای پلیمری را تغییر میدهد.
برخی پلیالکترولیتها دارای گروههای یونی در ستون اصلی زنجیرهٔ پلیمری خود هستند و تعداد این گروههای باردار در اسکلت اصلی بسیار بیشتر از گروههای جانبی است. این دسته از ترکیبات را پلییونن مینامند. در ساختار این مواد معمولاً گروههای آمونیوم چهارتایی بهعنوان رایجترین واحدهای باردار دیده میشود.
این پلیمرهای یونی اغلب از واکنش آمینهای چندعاملی با آلکیلدیهالیدها تشکیل میشوند؛ واکنشی که منجر به ایجاد زنجیرههایی با بار مثبت پایدار و یکنواخت در طول ساختار اصلی پلیمر میشود.
بسیاری از دیهالیدها و آمینهای چندعاملی که پایداری کمی دارند، بهصورت آماده و تجاری عرضه میشوند و همین موضوع امکان تولید مجموعه بزرگی از پلییوننهای با ساختار دقیق و قابلطراحی را فراهم میکند. استفاده از این مواد اولیه نسبتاً ارزان و مسیر سنتزی ساده، کنترل کامل بر فاصلهٔ بین گروههای باردار روی زنجیره و همچنین تنظیم وزن مولکولی پلیمر را ممکن میسازد؛ بنابراین میتوان پلیمرهایی با ویژگیهای مهندسیشده و متناسب با کاربردهای مختلف تولید کرد.
خواص فیزیکی و شیمیایی
ویژگیهای محلولی این پلیالکترولیتها عمدتاً از برهمکنشهای الکترواستاتیکی میان گروههای باردار موجود روی زنجیرهٔ پلیمر و یونهای کوچک محلول ناشی میشود. حضور بارهای متعدد روی زنجیره یک میدان الکترواستاتیکی قوی ایجاد میکند که میتواند شکل و آرایش ماکرومولکول را بهطور چشمگیری دگرگون کند. با افزایش میزان تفکیک، زنجیرهها گستردهتر میشوند، حالت پیچخوردگی آنها تغییر میکند و در درجات بالای یونیزاسیون، ساختاری کشیده و تقریباً خطی پیدا میکنند.
تغییر در درجهٔ تفکیک بهطور مستقیم بر خواص فیزیکی و شیمیایی محلول اثر میگذارد. برای نمونه، ویسکوزیتهٔ محلول میتواند با توجه به غلظت پلیالکترولیت، میزان یونیزاسیون و مقدار یونهای آزاد موجود، تا صد برابر افزایش یابد.
نکتهٔ مهم این است که رفتار محلولی پلیالکترولیتها را نمیتوان با نظریههای مربوط به الکترولیتهای کموزن مولکولی توضیح داد. یونهای کوچکی که هنگام تفکیک گروههای باردار آزاد میشوند، در اطراف زنجیرهٔ پلیمری یک ابر ضدیون تشکیل میدهند. اندازه و ترکیب این ابر، ساختار و دینامیک پلیالکترولیت در محلول را تعیین میکند و همچنین بر توان تورمی و پاسخ ویسکوالاستیک ژلهای پلیالکترولیتی اثر میگذارد
خاصیت جاذب بودن فلوکولانت ها
فلوکولانتها میتوانند با استفاده از مقدار کمی عامل اتصالدهنده، بهصورت شیمیایی شبکهدار شوند و ساختاری سهبعدی ایجاد کنند. در این حالت، پلیالکترولیتها دیگر در آب حل نمیشوند، بلکه متورم شده و حجم زیادی از آب را درون شبکهٔ خود نگه میدارند. این توانایی ناشی از تشکیل پیوندهای هیدروژنی قوی میان زنجیرههای پلیمری و مولکولهای آب است.
وقتی میزان اتصال عرضی در حد کم باشد، این مواد بهعنوان هیدروژل یا پلیمرهای ابرجاذب (SAP) شناخته میشوند. ظرفیت جذب آب در این ترکیبات بهشدت به غلظت یونی محیط بستگی دارد. در آبهای بسیار خالص مانند آب دیونیزه یا مقطر، SAPها قادرند تا ۵۰۰ برابر وزن خود و ۳۰ تا ۶۰ برابر حجم خود آب جذب کنند؛ بهطوریکه یک هیدروژل میتواند بیش از ۹۹٪ از حجمش را آب تشکیل دهد.
میزان جذب و درجهٔ تورم این مواد بهطور مستقیم توسط نوع و مقدار پیوندهای عرضی موجود در ساختار کنترل میشود؛ هرچه شبکه متراکمتر باشد، تورم کمتر و پایداری مکانیکی بیشتر خواهد بود، و هرچه اتصالات کمتر باشد، توانایی جذب آب افزایش مییابد.
کاربردهای پلی الکترولیت ها
کاربردهای این مواد بسیار گسترده است و نقش اصلی آنها به کنترل رفتار کلوئیدها، تنظیم جریان و ایجاد لخته در محیطهای آبی برمیگردد. این پلیالکترولیتها میتوانند با برهمزدن پایداری سوسپانسیونهای کلوئیدی، فرآیند لختهسازی و تهنشینی را آغاز کنند و ذرات ریز را به تجمع و رسوب وادارند.
از سوی دیگر، این ترکیبات قادرند بار سطحی جدیدی به ذرات خنثی منتقل کنند و به این ترتیب، پراکندگی یکنواختتری در محلول ایجاد کنند. همین ویژگی باعث شده در صنایع مختلف بهعنوان غلیظکننده، پخشکننده، نرمکننده، امولسیونکننده، عامل تبادل یونی و حتی پاککننده مورد استفاده قرار گیرند.
برای نمونه، در تصفیه آب بهعنوان عامل لختهساز به کار میروند، در دوغابهای سرامیکی نقش پایدارکننده دارند و در مخلوطهای بتن بهعنوان فوقروانکننده عمل میکنند و جریانپذیری بتن را افزایش میدهند.
در حوزهٔ محصولات مصرفی نیز حضور پررنگی دارند؛ بسیاری از شامپوها، صابونها و فرآوردههای آرایشی حاوی پلیالکترولیت هستند تا با ایجاد ویسکوزیته مناسب، پایداری امولسیون و حس بهتر روی پوست و مو را فراهم کنند.
در صنایع غذایی نیز برخی پلیالکترولیتهای خاص بهعنوان افزودنیهای مجاز استفاده میشوند؛ برای مثال، میتوانند بهعنوان پوشش خوراکی، عامل ژلساز یا رهاساز عمل کنند. از مهمترین نمونههای طبیعی این گروه میتوان پکتین (پلیگالاکتورونیک اسید)، آلژینات (اسید آلژنیک) و کربوکسیمتیلسلولز را نام برد. بهجز مورد آخر، همگی منشأ طبیعی دارند و بهطور گسترده در صنایع غذایی و دارویی به کار میروند.
این پلیمرهای محلول در آب به دلیل سازگاری بالا با محیط زیستی و زیستی، در کاربردهای پزشکی و بیوشیمیایی نیز جایگاه مهمی پیدا کردهاند. از آنها برای ساخت پوششهای ایمپلنتها، لایههای محافظ زیستفعال و همچنین در سامانههای رهایش کنترلشدهٔ دارو استفاده میشود؛ جایی که توانایی تورم، جذب آب و پاسخدهی به تغییرات محیطی اهمیت زیادی دارد.
بخش بزرگی از کوپلیمرهای سدیم پلیآکریلات–پلیآکریلآمیدِ شبکهدار بهصورت هیدروژل تولید میشوند و بهعنوان ابرجاذبها (SAP) شناخته میشوند. این مواد ظرفیت فوقالعادهای در نگهداری آب دارند و به همین دلیل، بیشترین مصرف آنها در پوشک نوزاد، محصولات بهداشتی یکبارمصرف، لباس زیر محافظ بزرگسالان و نوارهای بهداشتی است؛ جایی که جذب سریع و نگهداری طولانیمدت مایعات ضروری است.
تصفیه فاضلاب توسط پلی الکترولیت
در فرایندهای کاغذسازی، پلیالکترولیتها نقش اصلی را در تصفیهٔ فاضلاب کارخانه بر عهده دارند. این مواد با خنثیسازی بار ذرات معلق و ایجاد لختههای درشت، امکان جداسازی مؤثر بخش جامد از آب را فراهم میکنند. بخش جامدی که پس از تهنشینی و جداسازی باقی میماند، لجن نام دارد.
این لجن بسته به ترکیب و میزان مواد آلیاش، میتواند در کاربردهای مختلفی مورد استفاده قرار گیرد؛ از جمله:
- تبدیل به گیاخاک یا خاک غنیشده
- استفاده در زبالهسوزها برای تولید انرژی
- بهکارگیری در بهبود ساختار خاک و ایجاد لایههای فشرده
- استفاده بهعنوان مادهٔ اولیه در برخی کودهای شیمیایی
پلی الکترولیت در تصفیه آب و فاضلاب
برای جداسازی ذرات ریز و درشت از آب و پساب، لازم است مادهای به کار گرفته شود که بتواند ذرات معلق را به هم متصل کرده و به صورت تودههای بزرگتر درآورد تا بهراحتی تهنشین شوند. مرحلهای از تصفیه که در آن از این مواد برای تجمع و درشتسازی ذرات استفاده میشود، فلوتاسیون نام دارد.
در این فرآیند، فلوکولانتها با ذرات کلوئیدی، میکروارگانیسمها و سایر مواد معلق واکنش میدهند و لختههایی پایدار تشکیل میدهند. این لختهها به دلیل وزن بیشتر، بهتدریج تهنشین شده و امکان جداسازی آسان آنها از آب فراهم میشود.
پلیالکترولیتها به دلیل داشتن زنجیرههای بلند و گروههای باردار، توانایی بالایی در ایجاد پیوند با ذرات کلوئیدی دارند. این ویژگی باعث میشود بتوانند کمپلکسهای بزرگ و قابلرسوب تشکیل دهند و به همین دلیل، از مؤثرترین مواد در فرآیند فلوتاسیون و شفافسازی آب به شمار میآیند.
پزشکی
این پلیمرهای آبدوست به دلیل توانایی بالای حلشدن در محیطهای آبی، جایگاه مهمی در کاربردهای پزشکی و زیستی پیدا کردهاند. آنها نسبت به تغییرات دما، میدان مغناطیسی و pH واکنش نشان میدهند و در نتیجه، رفتار فیزیکی و شیمیاییشان دگرگون میشود. چنین ویژگیهایی باعث میشود بتوانند مواد مضر یا یونهای ناخواسته را در بدن خنثی کرده و بر پخش، انتقال و دسترسپذیری مولکولها اثر بگذارند. به همین دلیل، پلیالکترولیتها در فرمولاسیون و ساخت بسیاری از داروها و سامانههای نوین دارورسانی مورد استفاده قرار میگیرند.
کشاورزی
پلیآکریلآمید بهدلیل مجموعهای از ویژگیهای مفید و در عین حال بیخطر بودن برای محیطزیست و انسان، بهطور گسترده در کشاورزی به کار گرفته میشود. این پلیمر با ایجاد ساختاری پایدار در خاک، توانایی آن را برای نگهداری و جذب آب بهطور چشمگیری افزایش میدهد. نتیجهٔ این فرایند، رشد بهتر گیاه، توسعهٔ ریشههای قویتر، جوانهزنی سریعتر و همچنین افزایش کارایی جذب کودها است.
در مجموع، استفاده از پلیآکریلآمید باعث میشود خاک عملکرد بهتری در مدیریت رطوبت و مواد مغذی داشته باشد و گیاهان در شرایط تنش آبی نیز رشد مطلوبتری تجربه کنند.
کاربرد پلی الکترولیت های چندلایه در خوردگی
از این پلیالکترولیتها برای ساخت ساختارهای چندلایه نیز استفاده میشود؛ موادی که بهصورت فیلمهای بسیار نازک و منظم، با روش رسوبدهی لایهبهلایه (LbL) تولید میشوند. در این فرایند، لایههای متوالی از پلیمرهای باردار روی یکدیگر نشسته و یک پوشش منظم و کنترلپذیر ایجاد میکنند.
چنین فیلمهایی میتوانند بهعنوان پوششهای ضدخوردگی به کار روند، زیرا ساختار چندلایه باعث میشود گونههای خورنده و فعال شیمیایی خنثی یا مهار شوند. افزون بر این، ایجاد لایههای متوالی امکان ساخت پوستههایی نفوذپذیر و حساس به محرکهای بیرونی مانند pH، دما یا میدان الکتریکی را فراهم میکند؛ پوستههایی که میتوانند در کاربردهای حفاظتی، دارورسانی یا مهندسی سطح نقش مهمی داشته باشند.
خطرات و برگه اطلاعات ایمنی (MSDS)
هر مادهٔ شیمیایی در کنار کاربردهای گستردهای که دارد، میتواند مخاطراتی نیز به همراه داشته باشد؛ به همین دلیل لازم است پیش از استفاده، برگهٔ ایمنی ماده (MSDS) مطالعه شود تا از بروز مشکلات احتمالی جلوگیری گردد. فلوکولانتها معمولاً برای انسان کمخطر هستند، اما تماس یا قرارگیری در معرض مقدار زیاد آنها میتواند باعث ناراحتیهای مختلف شود.
- استنشاق: تنفس ذرات پودری این مواد ممکن است موجب تحریک مجاری تنفسی شود. در صورت بروز علائم، قرار گرفتن در هوای آزاد به مدت حدود ۱۵ دقیقه معمولاً باعث بهبود وضعیت میشود.
- تماس با چشم: ورود فلوکولانت به چشم میتواند سوزش و قرمزی ایجاد کند. شستوشوی مداوم چشم با آب فراوان به مدت ۱۵ دقیقه بهترین اقدام اولیه است.
- بلع: خوردن این ماده ممکن است دستگاه گوارش را تحریک کرده و نشانههایی مانند تهوع، دلدرد یا اسهال ایجاد کند. در چنین شرایطی باید با پزشک تماس گرفته شود.
- تماس با پوست: برخورد مستقیم با پوست ممکن است باعث خارش، قرمزی یا تحریک پوستی شود. شستوشوی محل تماس ابتدا با آب و سپس با آب و صابون معمولاً علائم را کاهش میدهد.
به طور کلی، رعایت نکات ایمنی و آگاهی از اطلاعات درجشده در برگهٔ ایمنی، بهترین راه برای کار با این مواد بدون ایجاد خطر است.
خرید مواد شیمیایی تصفیه آب از امیدان بسپار آسیا
سوالات متداول
نام دیگر پلی الکترولیت ها چیست
میتوان این مواد را ترکیباتی دانست که هم رفتار نمکها را نشان میدهند و هم ویژگیهای پلیمرهای با وزن مولکولی بالا را در خود دارند. به همین دلیل، در بسیاری منابع از آنها با عنوان پلینمک نیز یاد میشود؛ زیرا ترکیبی از خصوصیات الکترولیتی و پلیمری را همزمان در یک ساختار واحد ارائه میکنند.
آیا پلی الکترولیت خورنده است؟
این ترکیب معمولاً بهعنوان جزء فعال در فرمولاسیون بازدارندهها و پوششهای ضدخوردگی بهکار میرود و در محیطهای اسیدی نقش مؤثری در محافظت از فلزات ایفا میکند.
مزایای پلی الکترولیت ها چیست؟
این مواد در دوزهای بسیار پایین و با مصرف انرژی اندک قابل استفادهاند. زمان ماندگاری آنها کوتاه است، اما در حذف میکروارگانیسمها کارایی بالایی نشان میدهند. علاوه بر این، موجب کاهش هزینههای عملیاتی شده و سرعت تهنشینی را بهطور قابلتوجهی افزایش میدهند.